Periapical Radiographs in Determining Peri-Implant Bone Defect Size and Type: A Prospective Clinical Study

INTRODUCTION: This study evaluated accuracy of periapical radiographs (PAs) in measuring peri-implant bone defects and identifying defect types in peri-implantitis patients. Additionally, it assessed the consistency of probing depth measurements using plastic and metal periodontal probes.


METHODS: A prospective clinical study included 28 patients (51 implants, 96 defects) diagnosed with peri-implantitis. Radiographic defect dimensions were measured on PAs using standardized techniques and compared with intraoperative findings. Defect types were classified based on radiographic and surgical observations. Probing depth measurements were performed using metal Williams and plastic UNC-12 probes. Statistical analyses included dependent t-tests, Bland-Altman plots, and Kappa coefficients.


RESULTS: PA radiographs underestimated defect dimensions compared to intraoperative measurements, with mean differences of 0.34 mm (depth) and 0.32 mm (width) (p < 0.001). Repeatability of radiographic measurements was excellent (ICC = 0.997). Moderate agreement (κ = 0.47) was observed between radiographic and intraoperative classifications, with highest concordance for type 1c and 1d defects. Substantial agreement (κ = 0.71) was found between metal and plastic probe measurements.


DISCUSSION AND CONCLUSION: Standardized PAs provide reliable accuracy for assessing peri-implant defects, despite slight underestimation. Moderate agreement in defect classification supports their clinical utility. Both probes demonstrated substantial consistency, reinforcing their validity in peri-implantitis diagnostics.

Keywords: Peri-implantitis, dental implants, bone resorbtion, radiography, periodontal probing

Peri-İmplant Kemik Defekti Boyutu ve Türünün Belirlenmesinde Periapikal Radyografilerin Rolü: Prospektif Klinik Çalışma

GİRİŞ ve AMAÇ: Bu çalışma, peri-implantitis hastalarında periapikal (PA) radyografilerin vertikal peri-implant kemik defekti boyutlarını ve defekt türlerini belirlemedeki etkinliğini değerlendirmiştir. Ayrıca, plastik ve metal periodontal problarla yapılan sondalama derinliği ölçümlerinin tutarlılığı incelenmiştir.


YÖNTEM ve GEREÇLER: Peri-implantitis teşhisi konmuş 28 hasta (51 implant, 96 defekt) dahil edilmiştir. Standardize PA radyografilerde defekt derinlikleri ve genişlikleri ölçülerek intraoperatif ölçümlerle karşılaştırılmıştır. Defekt tipleri radyografik ve cerrahi gözlemlerle sınıflandırılarak uyum analiz edilmiştir. Sondalama derinliği, metal Williams ve plastik UNC-12 problarla ölçülmüştür. İstatistiksel analizler bağımlı t-testleri, Bland-Altman grafikleri ve Kappa analizi ile yapılmıştır.


BULGULAR: PA radyografiler defekt boyutlarını intraoperatif ölçümlere göre daha düşük göstermiştir (derinlik farkı: 0.34 mm, genişlik farkı: 0.32 mm; p < 0.001). Radyografik ölçümlerin tekrarlanabilirliği mükemmel bulunmuştur (ICC = 0.997). Defekt sınıflandırmalarında orta düzeyde uyum (κ = 0.47) belirlenmiş, tip 1c ve 1d en yüksek uyumu göstermiştir. Metal ve plastik problar arasında güçlü uyum (κ = 0.71) saptanmıştır.


TARTIŞMA ve SONUÇ: PA radyografiler, peri-implant kemik defektlerinin değerlendirilmesinde güvenilirdir ancak boyutları bir miktar düşük tahmin eder. Defekt sınıflandırmalarındaki orta uyum, cerrahi öncesi klinik kullanımını desteklemektedir. Metal ve plastik problar, peri-implantitis teşhisinde tutarlı ölçümler sunmaktadır.

Anahtar Kelimeler: Peri-implantitis, dental implantlar, kemik rezorpsiyonu, radyografi, periodontal sondalama